สรุปตอน
หลังเลิกงานที่อันซาน หญิงสาวชาวเวียดนามโพสต์เรื่องในชีวิตประจำวัน เธอบ่นว่าเฝอชามใหญ่เกินไปกินคนเดียวไม่หมด คอมเมนต์จากคนในละแวกเดียวกันทำให้เธอยิ้มออกมา
ความสนใจที่เริ่มจากคอมเมนต์
"ผมก็อยู่โกจันดงเหมือนกัน ไปร้านนั้นบ่อยเลย" แค่รู้ว่าอยู่ละแวกเดียวกันก็ทำให้ยิ้มได้แล้ว หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทั้งสองก็คอมเมนต์โต้ตอบกันจนจำชื่อกันได้
หัวใจที่เริ่มอยากรู้
ตอนดึก เธอเลื่อนดูโพสต์เก่าๆ ของเขา ทั้งเรื่องกีฬา ขนม และวิวยามค่ำคืน "คนนี้เป็นคนยังไงนะ..." คิดอยู่นานสุดท้ายก็ส่งข้อความไปอย่างระมัดระวัง
การพบกันในภาษาเดียวกัน
ตอบกลับมาเร็ว แล้วก็นัดเจอกันที่คาเฟ่วันเสาร์ พูดคุยเป็นภาษาเวียดนามอย่างสบายใจ หัวเราะกันไม่หยุด ละแวกบ้านเดียวกัน ภาษาเดียวกัน ความตื่นเต้นนี้ค่อยๆ กลายเป็นความผูกพัน